مادر پیرآن صبح درد خیزلبخند پیر زال در آیینه جان سپردلغزید چون نگاه ضعیفش به روی ومویدر کوچه های چهره ی در هم کشیده اشنقش امید های جوانی فتاده بوداشکی درشت وسرد لرزید روی پلک و چو طفلی غریب و گنگدر بازوان آیینه انداخت خویش راآنروز هم گذشت که چون

  ای بوسه ات شراب و ، از هر شراب خوش ترساقی اگر تو باشی ، حالم خراب، خوش تربی تو چه زندگانی ؟ گر خود همه جوانیای با تو پیر گشتن ، از هر شباب خوش تر؟!جز طرح چشم مستت ، بر صفحه ی امیدمخطی اگر کشیدم ، نقش بر آب خوش ترخورشید گو نخندد ، صبحی تتق نبنددای برق خنده هایت ، از آفتاب خوش ترهر فصل از آن جه